Wij zijn ons verhaal

'Hij verdient een fijne veilige plek om te wonen.'
Tweede thuis

Wij zijn Pascalle en François Essers en we zijn al heel wat jaren bezig om een fijne woonplek te zoeken voor onze twee zorgkinderen. Onze oudste, Lindsay, is vorig jaar overleden. Zij was een jonge vrouw van 32 met een zeer ernstige meervoudige beperking. We hadden in het verleden geprobeerd haar te laten wonen in een instelling. Helaas ging dit helemaal niet goed en het was een traumatische ervaring voor haar en voor ons als gezin.

'Er is één ding waarin hij diezelfde mensen ver achter zich laat: hij is de vrolijkheid zelve.'

Knuffelen

Jens is zeer ernstig meervoudig beperkt. In de ogen van de meeste mensen kan hij bijna niets. Maar er is één ding waarin hij diezelfde mensen ver achter zich laat: hij is de vrolijkheid zelve. Hij geniet van reuring om zich heen. Van de capriolen van zijn zus en haar vriendinnen op de trampoline. Van muziek. Van het lopen in zijn walker. Van het besturen van de elektrische rolstoel. Van heuvel-af in de rolstoelfiets en in een slakkengangetje zelf vooruit op zijn grote driewieler. Van draaien met een deksel, rollen met een bal. Van vertellen met en spelletjes spelen op zijn oogbesturingscomputer. En van knuffelen, heel veel knuffelen.

'Met andere ouders samen willen we een thuis vormgeven.' 
Betrokken

Al 24 jaar is Benjamin ons bijzondere kind, Onze andere kinderen zijn zelfstandig geworden maar Benjamin heeft door zijn beperkingen en zijn epilepsie veel zorg nodig. Dankzij lieve zorgverleners heeft hij die zorg nu. En wij, als ouders, zijn veel aan het regelen, naast alle liefdevolle aandacht voor hem.  We weten waar Benjamin van geniet: van gezelligheid, van naar buiten gaan, van met de auto op stap gaan, van muziek en van voetbalwedstrijden. Hij geniet van zijn familie – hij kent de stemmen van zijn broers en zus- en hij geniet van de aandacht en drukte. Ook in de toekomst willen we deze zorg met persoonlijke aandacht voor Benjamin: de kwaliteit van leven zoals bij ons thuis. En we willen betrokken blijven bij zijn leven. Met andere ouders samen willen we een thuis vormgeven waar kleinschalige zorg en een warm thuis voor onze bijzondere kinderen samenkomen.

Toen Inge haar zus Maud een aantal jaren geleden uit huis ging, zei Inge ineens “ik wil op kamers”

Op kamers

Toen Inge haar zus Maud een aantal jaren geleden uit huis ging, zei Inge ineens “ik wil op kamers”. Dit hadden wij nog niet eerder van haar gehoord, Eigenlijk een heel normaal proces in het leven van een jong volwassenen, toch?
Inge heeft niet precies door wat dat inhoudt, maar naar ons gevoel is ze daar wel aan toe. Wij hebben ons in de afgelopen jaren wel georienteerd om voor Inge een geschikte woonvorm te vinden. Dat viel niet mee. Er zijn wel mooie wooninitiatieven, maar er is of geen plek, of het voldoet niet aan onze eisen. Toen kwam het opzetten van het “mooi leven huis” op ons pad. Een initiatief wat ons enthousiast maakt.
Geen grote zorginstelling, maar een kleinschalige woonvorm.
Een huis waar je altijd in kunt lopen wanneer jij dat wil.
Ouders de de regie in eigen hand hebben. Die samen bepalen hoe het huis eruit komt te zien. Medewerkers die zeer betrokken zijn bij onze kinderen. En heel belangrijk, er is 24 uur iemand aanwezig. Kortom, een huis waar geborgenheid, warmte en gezelligheid zal zijn. Een huis waar Inge haar thuis heeft en waar wij deel van uit blijven maken.
 
Voor ons is dit een droom die uit zou komen.